26.02.2010 rok Akademia Pedagogiki Specjalnej w Warszawie

   W dniu 26 lutego 2010 roku w Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie wzięliśmy udział w konferencji podsumowującej projekt „Wsparcie osób niepełnosprawnych intelektualnie (osoby z zespołem Downa oraz z upośledzeniem w stopniu głębokim)” W programie konferencji nie zabrakło również akcentu z Koła wyszkowskiego. Kierownik WTZ Marek Rosłoniec wystąpił w punkcie „Dobre praktyki – z doświadczeń Punktów Aktywizacji, wnioski i rekomendacje. Poruszył trzy kwestie: wpływu realizacji projektu na codzienna pracę WTZ, odbioru przez Uczestników WTZ biorących i nie biorących udział w projekcie oraz sukcesów i porażek. Wystąpił również p. Konrad Bączek – były uczestnik WTZ.

    Fragment wypowiedzi:

„I.
 Punkty Aktywizacji zazwyczaj mieściły się w placówkach kół terenowych prowadzonych przez Stowarzyszenie, między innymi w takich jak Warsztat Terapii Zajęciowej.

   Jak realizacja projektu wpływała na codzienną pracę WTZ?

   Z jednej strony utrudniała bieżącą pracę placówki ponieważ związane to było z:
1. Koniecznością zapewnieniem sal do pracy dla: doradcy zawodowego, psychologa a czasami  trenera pracy, jak również zoorganizowanie dostępu do urządzeń typu ksero czy komputer z drukarką.
2. Również musieliśmy przeorganizować codzienną rehabilitację uczestników WTZ ponieważ część z nich brała udział w projekcie.
3. Spotkania z doradcą zawodowym i psychologiem być może miały by inny wymiar społeczny, gdyby odbywały się poza placówką. Placówka dawała pewien komfort i bezpieczeństwo ale wyjście do innych instytucji, w inne miejsce pozwoliłoby szlifować umiejętności społeczne, mobilizowałyby do aktywności. Z kolei w placówce można było bezpiecznie odreagować wysiłek, trud, sytuacje konfliktowe.

   Z drugiej strony Punkty Aktywizacji mieszczące się właśnie w placówkach kół terenowych:
1. Były dla przyszłych pracodawców, u których miały odbyć się praktyki - instytucją rozpoznawalną na lokalnym rynku i godną zaufania, z którą można tego typu zadanie wykonać bez obaw.
2. Korzyścią było również to, że pośrednio wzbogaciła się kadra placówki o poszczególnych specjalistów. Takie zadania jak poszukiwanie miejsc do odbycia praktyk zawodowych  zaowocowały nowymi kontaktami z pracodawcami. Wzbogacił się więc nasz rejestr kontaktów do wykorzystania w przyszłości.
3. W placówce wytworzyła się atmosfera udziału w wielkiej rzeczy, w wielkim i ciekawym przedsięwzięciu, została poszerzona perspektywa widzenia rehabilitacji. Jak również przełożyło się to na stosunek terapeutów do rehabilitacji zawodowej osób z niepełnosprawnością intelektualną. Poprzez odbywanie praktyk zawodowych a przede wszystkim zatrudnienie osoby niepełnosprawnej na otwartym rynku pracy (stanowiska pomocnicze) jest żywym dowodem na sens i celowość prowadzenia rehabilitacji w kierunku zatrudnienia.
4. Każdy ze specjalistów poprzez swoją pracę pozostawił w placówce część swojego doświadczenia.
5. Ponadto w ramach Warsztatów dla Rodziców zorganizowaliśmy spotkania, na które zaprosiliśmy przedstawicieli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Urzędu Pracy czy też Prawnika, podczas których mogliśmy rozmawiać, m.in. na takie tematy jak obawa o utratę renty socjalnej. Z tych spotkań warsztatowych korzystali również inni rodzice, nie tylko tych których syn/córka brali udział w projekcie.
6. Ważna rolę odgrywał również punkt konsultacyjny dla rodzin osób niepełnosprawnych intelektualnie, który zapewniał ciągłe wsparcie doradcze, informacyjne, psychologiczne.
7.Warsztat mógł obserwować i włączać się w coraz to doskonalsze metody pracy z osobą z niepełnosprawnością intelektualną. (tworzenie Indywidualnych Planów Działania opartych na możliwościach, mocnych stronach ONI, wsparcie dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną poprzez trenera pracy)

        Zastanawiając się i ważąc gdzie jest więcej plusów a gdzie minusów, czy Punkty Aktywizacji powinny się mieścić w placówkach terenowych czy też nie, należy wziąć bodaj najważniejszy punkt tych wyliczeń, że każdy projekt ma to do siebie, że prędzej czy później się kończy. Gdyby projekt realizowała jakakolwiek firma, która wynajmowałaby na ten cel, m.in. sale, w których uczestnicy nabywali kompetencje społeczno-zawodowe zanim poszli na praktyki a później w tychże salach trenowali i otrzymywali wsparcie. To po zakończeniu projektu drzwi do tych sal zostałyby zamknięte dla naszych osób niepełnosprawnych. Nasze placówki jak na razie są otwarte i pomimo, że osoba niepełnosprawna zakończyła projekt a w naszym przypadku jedna osoba została zatrudniona na otwartym rynku pracy i uwierzcie mi Państwo, że regularnie przynajmniej raz w tygodniu nas odwiedza, żeby porozmawiać o swoich obecnych sukcesach ale też i o tym z czym jej jest trudno i źle. Można więc powiedzieć, że pomimo zakończenia projektu i zakończenia finansowania kadry nasze drzwi są nadal otwarte i nadal osoba niepełnosprawna może liczyć na pomoc pracownika Warsztatu.  



II.
A jak projekt był odbierany przez uczestników Warsztatu biorących udział w projekcie?
Na początku z niepewnością, ciekawością, później z zaangażowaniem i entuzjazmem. Natomiast jeżeli chodzi o koleżeństwo z Warsztatu, które nie zgłosiło się do udziału w projekcie to po pewnym czasie, codzienne niezmordowane pukanie do drzwi Kierownika i powtarzanie jak mantrę „Kiedy ja będę mógł/mogła też wziąć udział w projekcie?”         



III. Jaki był nasza największy sukces – porażka?
Otóż naszym największym sukcesem było doprowadzenie do zatrudnienia na otwartym rynku pracy jednej z dziesięciu osób biorących udział w projekcie. A największa porażką to odpowiem przewrotnie, że to, iż doprowadziliśmy do zatrudnienia tylko jedną osobę. Sukcesów jest wiele. Każda z osób niepełnosprawnych na swój sposób i dla każdej z osób co innego było miarą sukcesu.
Dla jednej z osób niepełnosprawnych sukcesem było spróbowanie pracy w wymarzonym miejscu, dla drugiej nabranie wiary we własne możliwości i umiejętności, dla następnej pokonanie własnej nieśmiałości. Z mojego punktu wiedzenia ważne jest również to, że cały czas pomimo zakończenia projektu korzystają z tego czego się nauczyli i doświadczyli, że mogą w większym stopniu korzystać ze wszystkich przejawów życia społecznego i zawodowego.
Dla skuteczniejszego realizowania zadań WTZ nieodłączne jest zatrudnienie trenera pracy.

   Teraz chcę Państwu przedstawić p. Konrada, który pracuje w piekarni jako pomocnik cukiernika. Pierwszą umowę w 2009 roku otrzymał na okres 4 miesięcy. Aktualnie pracuje już 6 miesiąc i ma zawartą umowę na czas określony, na 1 rok.
 Przyjechał dzisiaj na konferencję aby w kilku zdaniach podzielić się swoimi refleksjami na temat nowej roli, którą ma okazję doświadczać a mianowicie roli pracownika.”
                                                                                                           Marek Rosłoniec


    Wystąpienie p. Konrada Bączka

       „Jadąc tu na spotkanie z Państwem chciałem opowiedzieć Wam,  jak doszedłem do celu, żeby pracować między zdrowymi ludźmi. Droga była długa i niepewna ponieważ my, ludzie niepełnosprawni jesteśmy mało zauważani.
 Nie liczą się z nami ludzie zdrowi, bo oni myślą, że oni są zdrowi i więcej umieją, ale bardzo się mylą. My, ludzie niepełnosprawni, obojętnie z jakim schorzeniem, mamy różne zdolności i umiejętności. Potrafimy docenić czyjeś starania i doceniamy ludzi zdrowych. Chcielibyśmy, żeby i nas zauważano na rynku pracy, nie jako osoby chore,  a zdolne i takie, które potrafią się ze swoich obowiązków wywiązywać. Jest jeszcze jedna sprawa, że my, osoby niepełnosprawne mało zarabiamy, bo mówi się, że mamy renty. A te świadczenia  nie starczają nam na normalne życie, bo trzeba dodatkowo, m.in. wykupić lekarstwa a z niektórych wizyt lekarskich musimy skorzystać prywatnie.
  Chcąc dorobić, to nie znaczy, że nie potrzebna nam renta. To nie jest prawdą, bo jest tylu ludzi, którzy nie mają za co wykupić lekarstw, bo nie starcza nam na  inne podstawowe potrzeby. Nie chcą przyjąć nas do pracy, bo on czy ona jest taka czy taka, on nie da rady, itd: Ja w imieniu  wszystkich osób niepełnosprawnych mówię: nie dajmy się, ponieważ jesteśmy osobami żyjącymi i chcemy żyć tak jak inni. Tak jak inni chcemy pracować i się realizować.
  Kończąc to przemówienie chciałbym podziękować swemu pracodawcy, który nie zważał na to, że jestem  osobą niepełnosprawną,  tylko dał mi szansę. Powinno być dużo takich ludzi. Dziękuję najbardziej za tą pracę , bardzo drogim  mi osobom, którym to zawdzięczam, bo prowadzili mnie tą drogą i wspierali, w dążeniu do zatrudnienia. Przechodzili ze mną niepewność, czy uda mi się.
 A te osoby to: pani Joanna Kulesza - trener pracy, pani Anna Serafińska -  doradca zawodowy, pan Kierownik WTZ Marek Rosłoniec i pani Urszula Mikołajczyk. Oni byli i są przy mnie kiedy potrzebuję ich pomocy.”
                                                                                                 Konrad Bączek                       


     Oprócz naszego wystąpienia na konferencji pozostał trwały ślad w postaci wypowiedzi oraz zdjęcia p. Konrada podczas wykonywania pracy, zamieszczony w Raporcie podsumowującym projekt (str.47).

W dniu 29 stycznia 2010 roku podczas Powiatowego Przeglądu Kolęd i Pastorałek nastąpiło uroczyste wręczenie nagród „Za Czyn”. Zostały nagrodzone osoby i instytucje działające na rzecz powiatu wyszkowskiego.

Wyróżnienia przyznawane są w pięciu dziedzinach:
1. promocja,
2. sport,
3. kultura,
4. działalność innowacyjna,
5. działalność społeczna. 

„Za Czyn” w działalności społecznej otrzymały Warsztaty Terapii Zajęciowej!!!

Nagrodę w imieniu WTZ odebrał kierownik Marek Rosłoniec.
Oprócz uznania WTZ otrzymały nagrodę w wysokości 1000 euro. Decyzję o przeznaczeniu tej nagrody podejmiemy wspólnie z Uczestnikami WTZ.

Jesteśmy bardzo zaszczyceni i dumni z otrzymanego wyróżnienia.  

Zdjęcia dzięki uprzejmości Dyrektor POKiS w Wyszkowie.

PSOUU Koło w Wyszkowie Warsztaty Terapii Zajęciowej od początku funkcjonowania wychodzą na zewnątrz z propozycjami współpracy ze społecznością lokalną, mając nie tylko na względzie zmianę postaw społecznych wobec osób niepełnosprawnych intelektualnie, ale również to, że bezpośrednie kontakty z innymi ludźmi są dla osób niepełnosprawnych istotnym sposobem nabywania umiejętności społecznych.  

Dlatego też podjęliśmy współpracę z  Miejsko – Gminną Biblioteką Publiczną im. C.K. Norwida w Wyszkowie.
Bazując na umiejętnościach jakie nabyły osoby niepełnosprawne w Warsztatach Terapii Zajęciowej podczas codziennej pracy, będą pełnić rolę instruktorów (przy wsparciu terapeutów zajęciowych) podczas Feryjnych Warsztatów w Bibliotece. Dla dzieci i młodzieży Uczestnicy WTZ poprowadzą takie zajęcia jak: wyklejanie z ziaren, biżuteria, linoryt i masa solna. Zajęcia będą bezpłatne oraz każda z osób będzie mogła zabrać ze sobą pracę, którą wykona. 

Uczestnicy WTZ wykonując określone zadania, będą mieli okazję do wzięcia na siebie odpowiedzialności za wykonane prace. Każda z osób doświadczy szacunku, uznania, wiary we własne możliwości. Będzie mogła pełnić odmienną rolę niż zazwyczaj. Natomiast dzieciom i młodzieży gwarantujemy możliwość poszerzenia swoich zainteresowań, umiejętności oraz dobrą zabawę.

   Zapraszamy do Biblioteki w dniach od 1 do 5 lutego 2010 roku w godzinach od 9.00 do 11.00